G.I.L.D : Grandma I'd Like to Dance

        

Η γιαγιά πεθαίνει κι εγώ σερβίρω παγωμένες corona  και Jack Daniels με δύο πάγους σε αργόσχολους με  κιτρινισμένα δόντια και "σπασμένο" πρόσωπο μέσα σ' ένα δωμάτιο που δεν υπάρχει ούτε ένα ξεχασμένο κύτταρο έρωτα.

       Την πρώτη μέρα που πήγα να δω τη γιαγιά στην εντατική, μου πήρε πολλή ώρα να την αναγνωρίσω ανάμεσα στις υπόλοιπες ημιθανείς ψυχές. Τελικά την εντόπισα : 1/2 γυμνό κορμί και 1/2 λευκό σεντόνι. Ένα παραιτημένο πλαδαρό σώμα, μια εκρηκτική αφετηρία για μικρά σωληνάκια, καλώδια οξυγόνου, ιμάντες και ηλεκτροφόρες τροχαλίες. Μ' έπιασε το παράπονο που έκαναν τη γιαγιά μου να μοιάζει με avatar. Οπλίστηκα με θάρρος και απέτισα φόρο τιμής σ' αυτό το άλλοτε άρτιο πλάσμα που τώρα ανέπνεε μέσα απ' το θολό πλαστικό. Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να μπορώ να τη βοηθήσω, να ξεχαρβαλώσω τους σωλήνες και τις αιμοδοτικές αντλίες, να τη σηκώσω όρθια στα πόδια της και ν' αρχίσουμε να χορεύουμε μαζί, ανάμεσα στα κρεβάτια και τις νοσηλεύτριες, να κάνουμε τρελές φιγούρες και σουίνγκ στροφές, να πίνουμε σφηνάκια φυσιολογικό ορό με αυτοσχέδια μοντέρνα χορευτικά, να διαλύσουμε 10 ντεπόν μέσα σε redbull και να πούμε άσπρο πάτο.... να κάνουμε το αποστειρωμένο δωμάτιο να μοιάζει με κακόφημο αφτεράδικο ..να γίνουμε μαζί για λίγο ευτυχισμένες.

         Μα η γιαγιά βαριανασαίνει. Έχει πράγματα μπηγμένα στα χέρια της και τρώει απ αυτά. Γύρω απ' το κρεβάτι της, κρέμονται σακουλάκια που γεμίζουν σιγά σιγά με όλα τα υγρά του σώματός της. Την πιάνω και το χέρι της τρέμει, δεν μπορεί να κουνηθεί ούτε εκατοστό, δεν μπορεί ούτε να πει το όνομα μου. Αλλά κι εγώ, δεν έχω τελικά τόση όρεξη για χορούς και πανηγύρια. Θέλω μόνο να είμαι εκεί για να κάνω παρέα στη γιαγιά και μόλις βγω, να μπορέσω να κάνω delete στην κατεστραμένη εικόνα της.

Η φεμινιστική μπαλάντα του πρώην γκόμενου, σε Ντο μινόρε.

Περίμενα πολύ καιρό,

για χρόνια καρτερούσα,                                

αυτό που λέμε 'έρωτα',

να το γευτώ ζητούσα.

 

Φιλούσα κάθε βάτραχο,

περίμενα σα βλάκας.

κι αυτός αντί για πρίγκηπας,

γινότανε μαλάκας.

Όμως δεν παραιτήθηκα,

υπέμενα με θάρρος,

της έσχατης ελπίδας μου,

κουβάλαγα το βάρος.

Κάποια στιγμή κουράστηκα,

κι έβαλα φαντασία,

τον κάθε γύφτο γκόμενο,

τον βάφτιζα "Μεσσία".

Η πλάνη αποκαλύφτηκε,

ξεφτίλα στον εαυτό μου,

όλοι αυτοί οι κάγκουρες,

πληγώσαν το εγώ μου.

Χάθηκα και σκορπίστηκα,

το μέσα μου κομμάτια-

«θα βρω ποτέ έναν άνθρωπο,

να με κοιτά στα μάτια; »...

Έπεσα σε κατάθλιψη,

κύλισα ως τον πάτο,

η στέρφα αναζήτηση,

με πήρε από κάτω.

Έκλεισα το τηλέφωνο,

κλείστηκα μες το σπίτι,

είπα σε όλους στη δουλειά,

οτι περνάω γρίπη.

Έκοψα και το φαί,

τό ριξα στις σαλάτες,

έσπασα και την t.v,

σιχάθηκα τους βλάκες.

Μέσα εκεί στην παρακμή,

στη μαύρη καταχνιά μου,

είχα πάντα σα σύντροφο

την τόση μοναξιά μου.

Eκείνη δε μου γκρίνιαζε,

δεν έτρωγε full ζόρες,
δεν έβλεπε champions league,
δεν έχεζε τρεις ώρες...










Ροχαλητό δεν άκουγα
(λες και περνάει τρένο),
αν είχε απλά πονόκοιλο
δεν ψέλιζε "πεθαίνω.."












Και ξάφνου το κατάλαβα,
ουφ, συνειδοτοποίηση:
τα σερνικά χρειάζονται,
μόνο στην τεκνοποίηση!






Έχασα τόσο χρόνο,
ψάχνοντας τον Unique,
έγινα κουρασμένη,
φτηνή κι απολιτίκ,














δεν ήξερα η στενόμυαλη,
δεν κοίταζα μακρύτερα,
νόμιζα πως με γκόμενο,
ΟΛΑ είναι καλύτερα.. 

Το απόσταγμα σοφίας μου,
να το χεις στο μυαλό σου,
κι αντί να ψάχνεις πρίγκηπες,
αγάπα τον εαυτό σου... *