Η φεμινιστική μπαλάντα του πρώην γκόμενου, σε Ντο μινόρε.

Περίμενα πολύ καιρό,

για χρόνια καρτερούσα,                                

αυτό που λέμε 'έρωτα',

να το γευτώ ζητούσα.

 

Φιλούσα κάθε βάτραχο,

περίμενα σα βλάκας.

κι αυτός αντί για πρίγκηπας,

γινότανε μαλάκας.

Όμως δεν παραιτήθηκα,

υπέμενα με θάρρος,

της έσχατης ελπίδας μου,

κουβάλαγα το βάρος.

Κάποια στιγμή κουράστηκα,

κι έβαλα φαντασία,

τον κάθε γύφτο γκόμενο,

τον βάφτιζα "Μεσσία".

Η πλάνη αποκαλύφτηκε,

ξεφτίλα στον εαυτό μου,

όλοι αυτοί οι κάγκουρες,

πληγώσαν το εγώ μου.

Χάθηκα και σκορπίστηκα,

το μέσα μου κομμάτια-

«θα βρω ποτέ έναν άνθρωπο,

να με κοιτά στα μάτια; »...

Έπεσα σε κατάθλιψη,

κύλισα ως τον πάτο,

η στέρφα αναζήτηση,

με πήρε από κάτω.

Έκλεισα το τηλέφωνο,

κλείστηκα μες το σπίτι,

είπα σε όλους στη δουλειά,

οτι περνάω γρίπη.

Έκοψα και το φαί,

τό ριξα στις σαλάτες,

έσπασα και την t.v,

σιχάθηκα τους βλάκες.

Μέσα εκεί στην παρακμή,

στη μαύρη καταχνιά μου,

είχα πάντα σα σύντροφο

την τόση μοναξιά μου.

Eκείνη δε μου γκρίνιαζε,

δεν έτρωγε full ζόρες,
δεν έβλεπε champions league,
δεν έχεζε τρεις ώρες...










Ροχαλητό δεν άκουγα
(λες και περνάει τρένο),
αν είχε απλά πονόκοιλο
δεν ψέλιζε "πεθαίνω.."












Και ξάφνου το κατάλαβα,
ουφ, συνειδοτοποίηση:
τα σερνικά χρειάζονται,
μόνο στην τεκνοποίηση!






Έχασα τόσο χρόνο,
ψάχνοντας τον Unique,
έγινα κουρασμένη,
φτηνή κι απολιτίκ,














δεν ήξερα η στενόμυαλη,
δεν κοίταζα μακρύτερα,
νόμιζα πως με γκόμενο,
ΟΛΑ είναι καλύτερα.. 

Το απόσταγμα σοφίας μου,
να το χεις στο μυαλό σου,
κι αντί να ψάχνεις πρίγκηπες,
αγάπα τον εαυτό σου... *