Κάτσε στ' αυγά σου.

   

  Αν είχα κι άλλη ζωή, οι γονείς μου θα ήταν χίπιδες κι εγώ θα δούλευα σ’ ένα παλιό βιβλιοπωλείο στην ορεινή Γαλλία. Αλλά έχω μόνο μία. Και σ’ αυτή, οι γονείς μου είναι σκληροί και μόνοι κι εγώ δουλεύω σ’ ένα αποστειρωμένο δικηγορικό γραφείο με άσπρους τοίχους και πολυμηχανήματα που στέλνουν φαξ κι εκτυπώνουν την ίδια στιγμή. Σ’ αυτή την τωρινή ζωή, δε μου έμεινε κανείς. Άλλοι φύγαν γιατί βρήκαν την αγάπη αλλού και άλλους απλά τους γέρασε ο χρόνος πιο γρήγορα απ’ ότι εμένα

.  Κλαίω συχνά γιατί δεν μπορώ να με δω αλλιώς. Να ξέρω πως θα ήταν να είσαι ο χειρότερος μαθητής στο λύκειο, πως είναι να έχεις δίδυμο αδερφό και πως μεγαλώνεις χωρίς μητέρα. Είναι πολύ άδικο να είσαι κάτι συγκεκριμένο.  Να κάνεις κάθε μέρα το ίδιο δρομολόγιο, κάθε μέρα να παίρνεις την κόκκινη γραμμή και να αλλάζεις βαγόνι στο Σύνταγμα για να πάρεις τη μπλε. Να έχεις πάει μια φορά στο Παρίσι και δύο φορές στο Ναύπλιο. Να γίνεσαι  στημένος, όπως απαιτούν οι καιροί. Σωστός επαγγελματίας και άνθρωπος και φοιτητής και οικογενειάρχης και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.  

Έρχεται μια μέρα που κουράζεσαι να πηγαίνεις γυμναστήριο για να φύγει η κυτταρίτιδα και να κάνεις Αγγλικά για να πάρεις το proficiency. Και τότε μπορεί και να τρελαθείς. Να μαζεύεις λεφτά για να αγοράσεις κι άλλες ζωές. Σ’ αυτές είσαι πάντα όμορφος και ποθητός. Οι άνθρωποι σέρνονται πίσω σου και παρακαλούν να τους κάνεις έρωτα ή να τους χαρίσεις λίγη απ’ τη σοφία σου. Σ αυτές τις φανταστικές ζωές ταξιδεύεις πολύ και μετά διηγείσαι τις ιστορίες σου. Δε χρειάζεται να συστήνεσαι και να αποδεικνύεις τίποτα, γιατί είσαι ο μικρός πρίγκηπας, ο πλάτωνας, ο Μπετόβεν και η Πεντάμορφη μαζί.  Γράφεις ποιήματα που ξυπνάνε την καρδιά, παίζεις στο πιάνο μουσικές που δεν εχει ξανακούσει κανείς, χορεύεις πάνω στον πάγο, αγγίζεις σα βελούδο, φιλάς μαγικά, κρεμιέσαι απ’ τ’ αστέρια, κοιμάσαι πάνω στη θάλασσα, ζεις σε βουνοκορφές, πίνεις κρασί πάνω στα σύννεφα… 

  Και ξαφνικά, φτάνει πάλι η Δευτέρα. Οχτώ παρά τέταρτο ξυπνητήρι, κόσμια εμφάνιση, αποσμητικό στις μασχάλες και τσούκου τσούκου για την κόκκινη γραμμή. Αρκεί να φτάσεις sτην ώρα σου. Αρκεί να μην έχει ουρά στο ΙΚΑ. Να έρθει η ΔΕΗ κάτω από ογδόντα ευρώ. Να φτάνει η επιδότηση για να πάρεις το i-phone. Αρκεί να μην πέσει ποτέ το ίντερνετ, Χριστούλη μου και να φύγουν οι ραγάδες. Φτάνει να  τελειώσεις τα’ Αγγλικά σου και στο διάολο οι παράλληλες φανταστικές ζωές- έτσι κι αλλιώς τι να τις κάνεις αν δεν έχεις proficiency ;